Van de eerste uitrukken weet hij zich vooral de liftopsluitingen te herinneren. Leuk weetje wat Jan ons wist te vertellen is dat destijds sprake was van een piketploeg en een dienstdoende ploeg. De piketploeg bestond uit de bevelvoerder, de chauffeur, de 4e manschap en de manschap van het red-voertuig, en rukte uit voor eenvoudige situaties, zoals een liftopsluiting. Samen met de manschappen 1, 2 en 3 vormden zij de dienstdoende ploeg voor de normale uitrukken bij brand. Zo zie je maar dat er in 20 jaar heel wat veranderd is bij de brandweer.

Ook heeft Jan het decentraal uitrukken nog meegemaakt. Dat betekende voor de manschappen dat je vanaf je eigen woning, met je brandweerpak in de auto, naar het incident toe ging. Ter plekke moest je je snel omkleden en de inzet draaien. Jan had als chauffeur de beschikking over een dienstvoertuig om tijdens een incident met toeters en bellen naar de kazerne te rijden en daar het uitrukvoertuig op te halen.
Er zijn diverse uitrukken/incidenten die Jan bijgebleven zijn. Zoals bijvoorbeeld dat vlak voor de uitvaart van Ries er op dat moment een PAC (automatisch) brandalarm bij de zus/familie van Ries afging. Hoe bestaat het!

Verder is de brand op de Oranjeparkflat hem bijgebleven. Opvallend daarbij was de rust in het voertuig. De eerste ploeg startte met een offensieve inzet buiten, gevolgd door een defensieve inzet binnen met onze oud collega Jeffrey als bevelvoerder. Jan was bevelvoerder van het 2e voertuig en zij voerden een offensieve buiteninzet, gevolgd door een offensieve binneninzet waarbij ze met handladders naar binnen zijn gegaan via de buitenzijde, om zo de deur in de gang dicht te houden om de rookverspreiding door de gangen/vluchtwegen te voorkomen. Helaas is bij deze brand een slachtoffer gevallen. Ook de een lijkvinding op de Rubenslaan is hem bijgebleven. Dit was een minder leuke ervaring, omdat de omstanders alles wilden zien. Helaas heeft Jan ook nog diverse treinspringers meegemaakt.

Van kleins af aan wilde Jan al bij de brandweer, het was zijn jongensdroom. Hij heeft eerst geprobeerd om lid te worden van de Jeugdbrandweer, maar daarvoor woonde hij te ver weg. Jan bleef echter volhouden en vanaf het moment dat het kon zat hij bij de brandweer! Inmiddels is Jan getrouwd en heeft hij twee kinderen. Wie weet of deze kinderen in de toekomst Jan achterna zullen gaan. Als ze net zo’n brandweerhart hebben als Jan hebben, dan komt dat vast goed!

Jan, bedankt voor 20 jaar inzet voor brandweer Soest. Op naar de 25 (of 30/40/…) jaar!!

Mario is eigenlijk al langer in dienst bij brandweer Soest, in januari/februari van 2008 mocht hij immers al meelopen met de oefenavonden. De opleiding startte pas in Oktober, dus toen zijn de dienstjaren pas begonnen met tellen. Vanaf moment 1 kreeg hij wel de pieper maar mocht hij nog niet mee op de uitruk, pas toen hij zijn opleiding brand klaar had, mocht het wel. Vanaf het begin heeft Mario in de verschillende commissies gezeten, waar wij hem als vereniging ook dankbaar voor zijn! Bar commissie, evenement commissie, sport commissie, bestuur, een manusje van alles.

De tijd van de opleiding kan hij zich nog goed herinneren, zo weet hij nog precies met wie hij in de klas zat, en wie de instructeurs waren van de verschillende delen van de opleiding (brand, thv, ogs), hij zat in de eerste klas van de toen vernieuwde opleiding. Ook was de aanstellingskeuring in die tijd anders dan hij nu is, zo moest Mario de slangentoren in, touw klimmen, opdrukken, dat soort oefeningen. Waar hij natuurlijk prima door heen is gekomen.

Na zijn opleiding als manschap is Mario de opleiding als bediener van de hoogwerker geworden, dat doet hij nu al een jaar of 8 a 9. En vanaf moment 1 dat Mario bij de brandweer zit heeft hij chauffeur willen worden, inmiddels is hij dat ook al bijna 6 jaar weer. In die tijd waren er nog wel regels aan, beschikbaarheid op de dag, dat had hij toen ook, dus na een gesprek van een riante 3 minuten kon hij beginnen aan de opleiding.

Uitrukken die hem bij gebleven zijn, de brand op de Bosstraat, een rietenkap waar Mario met 2 andere collega’s de binnen inzet uitvoerde. Hij weet zelfs nog wie de warmtebeeldcamera en de wie de koevoet vast hadden. Soms gaat het ook bijna mis, en dan ben je blij met Mario als een collega, als de dak-nok aan het inknikken is, en hij de collega dan adequaat mee naar buiten weet te nemen, petje af. Of dat een collega zijn handschoenen is vergeten aan te doen, en net zo snel als die binnen staat, ook weer buiten staat. 1 van de mindere uitrukken was voor het opbouwen van licht op de Beetzlaan waar een persoon al een paar weken lag, overleden. Een leuke uitruk die hij nog weet te herinneren is dat een collega zijn helm is vergeten, en zijn ademlucht probeert aan te koppelen. Het was allemaal buiten dus niets aan de hand, dat geeft hem nog steeds een glimlach op zijn gezicht.

Op naar de volgende 11,5 jaar Mario, en dank voor de afgelopen 13,5 jaar!

Edgar weet zijn eerste uitruk nog vrij goed, auto tegen een klein boompje op de Koninginnelaan, maar al snel komt hij bij zijn eerste echte uitruk, dat was op de Koningsweg bij Advisie voor, waarbij een auto de blauwe paal eruit heeft gereden. En dat Edgar dingen goed weet te onthouden blijkt wel uit het feit dat hij zo wist dat Jeroen de chauffeur was en Mark de bevelvoerder. Ook wie de manschappen waren wist hij nog, en dat hij als enige nog in actieve dienst is van brandweer Soest.

Andere uitrukken die indruk op Edgar hebben gemaakt is de grote brand op de Molenstraat, bij het kinderdagverblijf. Of de brand op de bosstraat waar Edgar en collega goed weg kwamen toen de zolder op begeven stond, instorten van het dak. De woning is behouden, er is goed werk geleverd, zolder is wel naar beneden gekomen. En de oog voor mens en spullen heeft Edgar ook, bij het betreden van de zolder, via een vlizotrap, in de kinderkamer lag een camera, deze netjes in de kast gelegd. Ook de brand op nieuwjaarsnacht op de Birkstraat staat hem bij. Dit was een rietenkap welke door een vuurpijl in de brand was gegaan, hij stond binnen, en vanaf de hoogwerker buiten werd de blussing ingezet, de dak-delen vlogen ze om de oren. Ook buiten de regio weet hij nog wel een incident dat hem is bijgebleven, een brand in een bibliotheek/houthandel in Huizen met allemaal luxe villa’s er omheen, dat hij door wel 7 tuinen is gegaan met de motorkettingzaag om maar ruimte te maken. Lange uitrukken maakt hij graag van het begin tot het einde mee. Zo ook de inzet op de Deurnese Peel, ‘ook leuk’ in zijn woorden. Niet alle grote uitrukken maakt hij mee, bij de Kwantum (Soesterberg) was hij ziek, en bij de brand achter de Avia was hij op vakantie. Of dat Edgar tijdens de verjaardag van zijn zoon een duif uit de boom moet halen, het is hem allemaal bij gebleven.

Dat het soms snel gaat bij de brandweer blijkt uit het feit dat Edgar s’avonds/s’nachts geregeld op zijn sokken aankomt, schoenen vergeten. Of dat hij zijn telefoon thuis laat liggen, en dan wordt zijn vrouw weer door een onbekend nummer gebeld, een telefoon die Edgar dan ergens weet te lenen. Ook was hij bij de laatste keer dat we nog in Zweden aan het oefenen waren, een mooie trainingsweek was dat! En niet alleen binnen Soest kunnen we op Edgar zijn inzet rekenen, op de dag is hij geregeld inzetbaar in de gemeente Breukelen, ja dat is de post waar ze grotendeels met de fiets naar de kazerne gaan!

Op naar de volgende 12,5 jaar Edgar, bedankt voor de afgelopen 12,5 jaar!

Johan heeft een leuke tijd gehad tijdens zijn opleiding, hij zat in de klas met Soester collega’s Tobi, Oswald en Egard, wat de opleiding leuker maakt dat je dit kan doen met je eigen collega’s, kun je nog eens extra met elkaar sparren. Na de opleiding kon Johan al vrij snel mee met de bronpomp en opstappen als extra man op de hoogwerker. Daar is het niet bij gebleven, niet alleen het mee uitrukken op de voertuigen sprak Johan aan, ook het zelf uitrukken op de voertuigen, dus Johan is gestart met de opleiding voor chauffeur, en dit doet hij nu al een ruim aantal jaar.

De vraag van Johan zijn eerste uitruk kan niet onbreken, die weet hij nog wel, dat was het handbal veld bij de Birkt dat daar een goal in de brand stond. De mindere uitrukken waren toch wel de aanrijdingen op het spoor waar de brandweer in de begin tijd van Johan zijn carriere nog naar uitrukte. Welke uitrukken hebben dan de meeste indruk op Johan gemaakt. Daar hoefde hij niet lang over na te denken, dat zijn er een paar geweest. Denk aan een brand dat de kelderkast onder de trap is uitgebrand, dat viel hem op hoe heet het kan worden, de woonkamer vol van de rook, compleet op de tast werken, hier komt de opleiding van hem weer van pas, in de opleiding oefen je dit behoorlijk, 1 van de fundamenten kwa doen van een brandweerman, jezelf verplaatsen op de tast. Dan herinnert hij zich ook een rietenkap brand op nieuwjaarsochtend, dat daar nog 1 of 2 leermomenten uitgehaald kunnen worden, Johan met collega nog binnen in het brandende object, terwijl er buiten volle bakken water naar binnen worden gespoten, niet het meest ideale scenario. En dan de stormschade uitrukken, die zijn hem ook zekers bij gebleven. De valwind bij Leersum, iedereen herinnert die zich nog wel, veel hoogwerkers uit de complete regio zijn daar naartoe opgeroepen. De rotonde waar ze af moesten slaan was met een hek afgezet voor niet-brandweer, eenmaal door het hek stonden de mensen in het gebied aan de straat te klappen voor je, 8 uur zijn ze daar bezig geweest, en om 01.30 s’ nachts stonden de mensen nog steeds te klappen, maar niet alleen dat, de bewoners hadden kaasplankjes gemaakt, stonden klaar met blikjes limonade. Dat soort momenten dat je het verschil kan maken voor de bewoners, die momenten zijn Johan bijgebleven. Maar sowieso de stormdagen blijven hem bij, het zijn pittige lange dagen, maar hij kan daar wel het verschil maken, en dat is leuk om te mogen doen. De laatste uitruk die hem is bijgebleven is wateroverlast, en dan specifiek dat de Sleutel (onder de kerk) vol is gelopen. Het kwaad was daar al geschied maar je kan toch je steentje bijdragen door te starten met het leegpompen van de boel.

Johan, dank voor de 12,5 jaar bij de brandweer Soest, en we zouden zeggen op naar de volgende 12,5 jaar!

De cliché vragen waarom Mark erbij is gekomen konden natuurlijk niet ontbreken. Mark heeft meer dan 12,5 jaar geleden van het bestaan van brandwacht verhuur gehoord, dat sprak zijn interesse al aan. Ook het feit dat zijn zwager al bij de brandweer zat, heeft zeker iets met zijn motivatie te maken gehad.

De brand die Mark het meest is bijgebleven, was de zolderbrand aan de Stadhouderslaan. Hier werden onze collega’s eerst opgeroepen voor een betrekkelijk eenvoudige schoorsteenbrand. Echter, later op de avond ging de pieper weer voor hetzelfde adres, nu omdat de hele zolder in de gloria stond.

Natuurlijk hebben we ook diverse grappige momenten opgehaald. Dat je bijvoorbeeld met drie collega’s naar een uitruk rijdt, je daar omdraait en er ineens uit het niets een vierde collega is verschenen… Je moet erbij zijn geweest. Dat zijn de momenten die een glimlach op zijn gezicht zetten.
De huidige Corona pandemie heeft ook bij Mark zijn ‘sporen’ nagelaten. Mark mist de gezelligheid van het samen zijn behoorlijk, zoals de meeste van ons. Het uitvoeren van de taken die bij de brandweer horen is één ding. Het er samen over hebben, samen een traan kunnen laten en erom kunnen lachen is een net zo belangrijk aspect.

Mark is naast zijn opleiding tot manschap ook al jaren lang een vaste aanwinst als hoogwerker specialist. Ook is hij opgeleid voor pompbediende, dus tijdens het natuurbrand seizoen kan ook hij zijn steentje bijdragen. Nu is Mark bezig met zijn opleiding tot chauffeur, eerst het ‘saaie’ theorie, maar hij kijkt er naar uit als dat is afgerond zodat hij lekker met de praktijk bezig kan.

Mark, bedankt voor je afgelopen 12,5 jaar aan inzet en op naar de volgende 12,5 jaar!

Op de vraag welke incidenten Louis zijn bijgebleven, kwam en stroom aan herinneringen op gang. De brand in de Kerkstraat op nieuwjaarsdag. Louis zat in de eerste TS met maatje Herco om daarna samen in de kap de brand van binnen te bestrijden. De inmiddels gearriveerde rietenkap brandbestrijders hadden die memo echter even gemist. Op luttele afstand van Louis werd zonder pardon een rietenkap stoel door het rieten dak heen gedrukt. Op zich best een aparte gewaarwording. Je komt om een brand te bestrijden, maar je wordt aangevallen door de ijzeren pinnen van een rietenkap stoel. Dat iemand in de korf (geen brandweer Soest uiteraard) een beetje enthousiast was met de blussing, leverde Louis een compleet doorweek pak op. Het water stroomde zijn  laarzen uit.

Ook de inzet in Bergen, waarbij ze om 21.00 zijn vertrokken en de volgende dag om 13.00 pas weer terug in Soest waren, is een inzet die hem is bijgebleven. En hoe kan die auto midden in de duinen gekomen zijn? Dat hij was uitgebrand maakte hem niet zoveel uit, de vraag hoe hij daar was gekomen des temeer.

Afgelopen maandag avond was het dan zover, de laatste oefenavond van onze huidige post commandant Harrie Tolboom. De laatste oefenavond voordat hij van zijn pensioen gaat genieten. De oefenavond begon zoals alle andere, met de mededelingen. Harrie kon al een beetje nattigheid voelen toen de mededeling kwam dat we iets eerder gingen stoppen, en met elkaar in de kantine gingen verzamelen.

Met z’n allen verzameld in de kantine, onder het genot van een hapje en een drankje heeft Harrie namens de korpsleden van Soest een mooi aandenken gekregen, een ouderwetse straalpijp, en een bijdrage voor zijn hobby, wielrennen.

Ook is er een extra klus bijgekomen, het ontvangen kado, de straalpijp, deze moet immers pronken op de schouw van de openhaard. Harrie heeft nog geen openhaard waar dit pronkstuk op kan staan, dus wellicht dat hij hier tijd voor gaat krijgen.

Harrie bedankt namens korps Soest!

,,

,Als het te heet wordt, geef het dan aan én blijf laag!’, waren protocollen die ons oefengebouw vaak heeft gehoord.
Realistisch waren ze, de oefeningen en de lessen die het heeft gebracht.
Kranig heeft het gebouw zich in al die jaren gedragen!
Niet alleen de spelende vlammen woekerden, maar af en toe ook het vriendelijke groen langs de randen van ons gebouw.
De toekomstige bestemming is ten behoeve van de groenvoorziening.
Met opgeheven hoofd, een warme groet aan ons gebouw én de dienstbare bestemming, die de vrijgekomen plek krijgt!

Paul is sinds 1994 werkzaam bij de gemeente in Soest. Tijdens een wervingsactie is Paul in 2006 bij de brandweer in Soest gekomen. Sinds jaar en dag is Paul van grote waarde voor de ploeg, vooral door zijn bezetting op de dag, Paul is ook een zeer bedreven collega op de hoogwerker en van groot belang voor die groep. Naast de activiteiten voor de brandweer is Paul ook stoker op Crailo, en zoekt hij het zomers vooral hoger op. Paul is namelijk een van de lucht-surveillanten die onze post mag leveren. Paul, dank je wel voor je 12,5 inzet!

Arienne Huijberts – 12, 5 jaar bij de brandweer

In dezelfde brandweer wervingsactie is ook Arienne bij het Soester brandweerkorps gekomen. Arienne is net als Paul werkzaam op het gemeentehuis, en is een zeer welkome aanvulling op de dagbezetting. Sinds een jaar of wat heeft Arienne de opleiding tot brandweer-chauffeur gevolgd, wat ze tot op de dag van vandaag graag is. Volgens haar collega’s komt ze dan ook vaak van een uitruk terug met een glimlach van oor tot oor als ze weer achter het stuur heeft mogen kruipen. Een van de inzetten die Arienne bij is gebleven is een uitruk waarbij de vlammen van veraf al te zien waren. De tankautospuit was echter om wat voor reden dan ook op dat moment niet op de post beschikbaar. De complete ploeg stond al aangekleed aan straat te wachten en zag tot een ieders spijt de vlammen minder en minder worden. Op het moment van ter plaatse komen waren de vlammen al niet meer zichtbaar.

Wij bedanken ook deze goedlachse dame voor haar 12,5 jarige inzet.

Ivo Laanstra – 12,5 jaar bij de brandweer

Ook onze Ivo is 12,5 jaar geleden bij de brandweer gekomen. Ivo werkte al op het gemeentehuis en dit was een zeer welkome uitdaging. Inzetten waar beesten en dieren bij betrokken zijn, dat zijn de inzetten die Ivo  zijn bijgebleven. Hij vindt het mooi dat hij op deze manier zijn steentje kan bijdragen. Of het nu het bevrijden van een vogeltje is dat in een draad vast zit of een kat uit de boom halen, en ja die katten wanneer je er bijna bij bent, bedenken ze altijd dat ze nog een stukje hoger kunnen klimmen. Naast de manschapwerkzaamheden is Ivo ook veel te vinden op de hoogwerker, dat is echt Ivo zijn voertuig. Ivo, op naar de volgende 12,5 jaar! En hartelijke dank voor je aanwezigheid / goede humeur / inzet over de afgelopen 12,5 jaar!

Lars Lenssen – 12,5 jaar bij de brandweer

Lars mocht op 1 maart ook zijn 12,5 jarig jublieum vieren. Dat Lars van vele markten thuis is laat het feit zien dat hij bijna alle mogelijke functies heeft gedaan, en trouwens ook nog steeds doet. Vlak nadat hij zijn aanstelling heeft gekregen is Lars begonnen als stoker; 12,5 jaar geleden mocht er nog met hout gestookt worden in het oefengebouw. Na een aantal jaren als manschap te hebben gedraaid, heeft Lars de opleiding op de hoogwerker gedaan, en nu is hij van vaste waarde in de chauffeursgroep waar hij haarfijn alle voertuigen weet te bedienen onder alle omstandigheden. De inzet die Lars het meeste is bijgebleven is brand aan de Molenstraat nieuwjaarsnacht, jaren geleden. Door het goede werken van Lars van binnen uit, dus door een kleine opening naar de zolder waar ongeveer de hele boel in lichterlaaie stond, was de brand bijna onder controle. Helaas heeft het harde werken niet het gewenste resultaat gehad. Lars, ook jij dank je wel voor de afgelopen 12,5 jaar, en we gaan voor de volgende 12,5 jaar!

De bewoners waren erg blij met onze inzet, en daarvoor hebben we deze lekkere taart mogen ontvangen. We doen het natuurlijk niet voor de taart, maar dank jullie wel!!